चाफा

मागच्या अंगणात चाफा होता . अगदी सहज चढता येता येयील असा . शिवाय त्यावर आरामात बसता येयील अशी एक अगदी आडवी फांदी होती . त्या फांदीवर बसून झाड हलवले आहे ,त्यालाच लोंबकळले आहे, त्याला झोके घेतले आहेत. आजीला रोजच परडीत फुले वेचुण आणून दिली आहेत . फुलांच्या पाच पाकळ्यांना भोक पाडून ,एक एक पाकळी उलटी करून ती फुलांच्या दांडयात मागून खोचयाच्या कि झाली अंघटी तयार . रोज पाच पाच अंघटया करून घालायच्या . कानात घालायच्या . कानात काही ते दांडे जात नसत मग नुसतीच फुले कानाच्या पाळीवर खोचायची . एक एक पाकळी काढूण ती पाच बोटाला (नखांना )चिकटवायच्या. चाफ्याच्या ,मोगऱ्याच्या कळ्या काढून पाण्यात टाकायच्या . बंद छत्री सारखी दिसणारी चाफ्याची कळी उलगडून बघायची ,उघडत नसे ती मग ती दोन बोटात धरून उगाच फिरवायची .मज्जा नुसती . असे होते चाफ्याचे माझे अनामिक नाते .
नंतर वाड्यातली मागची जागा एका चुलत आजोबांनी विकली . चाफा आणि असंख्य झाडे तिथून तोडली
आता तिथे एक इमारत उभी आहे . आता काहीच शिल्लक नाही तिथे मागच्या अंगणात .