गाई ,म्हैशी ,डुकरे ,कुत्रे ,मांजरे आणि खड्डे-2

मागच्या दोन लेखात मी कुत्रा आणि म्हैशीबद्दल सांगितले .  आता गाय घेवू . आमच्या घरात गाय होतीच -जर्शी गाय .  आई मोठी बादली घेवूनच धार काढायची . दोन हातानी धार बादलीत पडे आणि चिळ चिळ असा आवाज येई ,मज्जा वाटे . एवढ्या मोठ्या बादलीत दुधाचा फेस वर आलेला बघून मजा यायची पण खरे दुखणे तर पुढे होते .
     हे दुध जरी जास्त असले तरी घरी वापरत नसत . कारण ते अगदी पातळ त्यामुळे चहा घट्ट होत नसे . पिण्यासाठी पण याचा वापर नसेच कारण ते पिवळसर दिसे आणि एक विचित्र वास पण येत असे . त्यामुळे सरळ मोठ्या किटलीत भरून डेअरी ला घातले जाई . आता घरात मीच मोठी मग ते डेरीत कोण घालणार ? मी होतेच . कितीही शाळेला उशीर झाला ,काही झाले तरी ती एवढी मोठी किटली वागवत त्या लांब चावडीवर असलेल्या डेरीत जावे लागे आणि किटली ह्या हातातली त्या हातात करून वैताग येई नुसता . वैताग होता नुसता . तिथे पोहचेपर्यंत मी एवढी वाकडी होवून चाले कि आता मी कायमची वाकडीच होणार काय असा भास होई . झाले नाही वाकडी ते सोडा पण अशी भीती वाटेच .
       तेव्हा मी सातवीत होते आणि स्कॉलरशिप च्या परीक्षेला बसले होते . शाळेच्या अगोदर त्याचा क्लास असे , पण दुध घातल्याशिवाय जाता येत नसे . आईला हजारदा सांगूनपण ती लवकर धार काढत नसे त्यामुळे क्लासला उशीर . मग मी उशिरा जाई आणि काही समजतच नसे . मग प्रश्न विचारले कि मला काही येतच नसे ,सगळे मग मला "ढ " च समजत असावे मग . त्याचं फार वाईट वाटे . दोनचारदा बोलून घेतल्यावर मी क्लास सोडला आणि' अर्थातच स्कॉलरशिप ची परीक्षा पण दिली नाही . अभ्यासातून सुटका झाली पण सल माझ्या कायम मनात राहिला .
 तेच पुढे एलिमेंटरीच्या क्लासचे झाले .मग तिलाही नाही बसता आले ,वैताग नुसता . मनातल्या मनात हजार शिव्या त्या गाई ला आणि घरातल्यांना देवून झाल्या .
अधेमध्ये वैरण घाल ,लागवडीच घमेले गाई समोर ठेव असली फुटकळ कामे करावी लागत , सगळ्यात वाईट म्हणजे कोणी आईबाई येवून सांगे ,"गवतर धरा आज "…. झाले ,आई सांगेच तेव्हा लक्ष ठेव जरा . कशावर लक्ष ठेवायच तर गाय कधी …. ? काय हे ? ह्यांचे सोवळे ओवळे होते पण माझी वाट लागते त्याचे काय ? सगळ्यात वाईट म्हणजे गाईला ठेवलेली लागवड शेजारी बांधलेली म्हैस खावू नये म्हणून काठी घेवून उभा राहणे . म्हैस काही ऐकत नसे आणि माझी नुसतीच धडपड … , आई मग रागवत असे तेवढे पण जमत नाही काय म्हणून ?

हा अजून एक -सनासुदीला गाईला नैवेद्य , हे एक प्रकरण माझ्यासाठी वैतागच . आया बाया नैवेद्य घेवून येणार ,गप घमेल्यात देवून जाणार नाहीत तर चला कि जरा मला गाईला पुजायचे आहे असे सांगणार . गाय मारल म्हणून चल ग तू . मग त्यांची साग्रसंगीत पूजा होईस्तोवर तिथे काठी घेवून थांबा . गाईच्या डोक्यालाच कुंकू लावल पाहिजे ,प्रदक्षिणा झाली पाहिजे पण गाईची किवा म्हशीची लाथ बसणार नाही ह्याची काळजी . पूजा गाईची ,श्रद्धा ह्यांची आणि डोकेदुखी माझी .
     नंतर ती गाई मेली आणि तेव्हाच माझी त्या किटली आणि दुधापासून सुटका झाली .

   सगळ्यात भारी म्हणजे आजकाल रस्त्यावर धरणे धरणाऱ्या गाई , किती मोठ्या कळपाने धरणे धरतात त्या . शांत पणे.  काय म्हणणे मागत असतील त्या? पण भीती वाटतेच . चुकून मधूनच आली तर ? आया बाया एवढ्या धार्मिक , प्लास्टिक च्या पिशवीत भरून उरले सुरले रस्त्यावर फेकणार . गाई ते खायला येणार . पूर्ण रस्त्यावर अडवणूक नुसती .
   सगळ्यात भारी किस्सा तर पुढेच आहे . नवीन नवीन गाडी शिकलेले ,इकडे तिकडे वळता सुद्धा येत नसे . एकदा ऑफिस वरून (दमन टू वापी )घरी येताना गाई पुढून पळत येत होती .रस्ता सुनसान .  मला काही सुचेचना . गाडी थांबवली पण कोठे जावू तेच कळेना . मी मध्येच थांबलेली बघून समोरून येणारा माणूस प्रश्नार्थक नजरेने पाहत होता , मी मधूनच ओरडले - गाय ssss , त्याने मागे पहिले आणि वेग वाढवून निघून गेला . आता ? आता नक्की गाय माझ्या अंगावर येणार म्हणून मी चक्क रस्त्याच्या खाली असलेल्या खड्ड्यात गाडी घातली आणि त्यावेळची थरथर -- अजूनपण जाणवतीय . पण गाय तशीच पुढे पळत निघून गेली आणि मी मुर्खासारखी गाडी खड्ड्यात घातली होती . पुढे गाडी काढताच येयीना रस्त्यावर . शेवटी गाडी तशीच ठेवून मी रस्त्यावर . कितीतरी वेळाने ओफिसमधलेच नरेंद्र पाटील आले , त्यांना सांगितले सर्व , मग त्यांनी गाडी काढून दिली आणि दुसऱ्या दिवशी ऑफिसमधला प्रत्येकजण माझ्याकडे येवून हसत होता . लगेच मुलींच्या ड्रायव्हिंग वरचे जोक … बिचाऱ्या सगळ्या गाडी चालवणाऱ्या  मुली त्यादिवशी माझ्यामुळे चेष्टेचा विषय झाल्या .
   इति गाय पुराण …  ३३ कोटी देवांचे काही दर्शन झाले नाही पण माझा ३३ कोटी वेळा अपमान मात्र झाला.